Dopiero w 1948 roku, firma „Columbia" wprowadziła na rynek wolnoobrotową, długogrająca płytę z zagęszczonym, drobnorowkowym zapisem. Dzięki zastosowaniu nowych materiałów i urządzeń zapisujących można było osiągnąć poprawny zapis zawierający około dwudziestu minut audycji z jednej strony płyty. W tym samym roku konkurencyjna „RCA Victor" wprowadza płytki o średnicy 17 cm, odtwarzane z prędkością 45 obrotów na minutę. Po dziesięciu latach nowy wynalazek zrewolucjonizował rynek fonograficzny. Było to w 1958 roku, kiedy to pojawiła się na rynku pierwsza, długogrająca, stereofoniczna płyta.
Wielokanałowe odtwarzanie dźwięku interesowało konstruktorów i wynalazców już od czasów, kiedy uporano się z pierwszymi niedosko-nałościami zapisu mechanicznego, to znaczy od przełomu lat dwudziestych i trzydziestych. Oczywiście stereofonia i jej zasady były znane już dużo wcześniej, odbywały się także stereofoniczne audycje transmitowane z sal koncertowych, do specjalnych sal odsłuchowych. Przed wykonawcami ustawiano kilka mikrofonów, które były połączone z odpowiadającymi im ustawionymi identycznie w sali odsłuchowej głośnikami.
W ten sposób ilość odbiorników znacznie przekracza wielkość sali koncertowej.
ślub | tampolina | angielski dla firm
|